Onlangs was ik in de sportschool. Uiteraard om te sporten, te bewegen, mijn lichaam goed te verzorgen en mijn conditie op peil te houden. Niet dat daar iets mis mee is overigens, want tot mijn verbazing scoorde ik in de conditietest op het allerhoogste niveau. En ik was de maanden ervoor niet heel trouw geweest met sportschoolbezoek. Wat mij daar raakte was de sportinstructeur. We stonden een tijdje over coaching van sporters te praten en hoe belangrijk focus, positiviteit en geloof is in de sport, toen hij van het één op het andere moment vroeg: ,,Zeg Eddie, geloof jij in God?'' Om er direct aan toe te voegen: ,,Ik wel.'' Een bijzonder leuk gesprek was geboren. Want, ik moet zeggen dat ik deze vraag in deze setting niet had verwacht. En juist daardoor werd het zo'n leuk gesprek. Ik merkte dat ik vanuit mijn hart kon antwoorden op die vraag en ik vertelde dan ook dat ik geloof in het goddelijke in ieder mens en in groei van de mensheid door dat goddelijke, door de liefde en door die verbinding. En dat we zelf grote invloed op ons leven hebben als we zelf de verantwoordelijkheid nemen. ,,En als je dood gaat, waar ga je dan heen?'' vervolgde de instructeur. Ik moest lachen. Ik vertelde dat ik geloof dat het individu Eddie niet blijft bestaan, maar dat 'iets' van mij door gaat en dat je dat misschien wel 'ziel' kunt noemen. Het leuke was dat we het op een aantal vlakken niet eens waren, maar dat er zoveel respect voor elkaars mening was, dat het een bijzonder leuk gesprek werd. Een verrassing, een cadeautje op de vroege morgen. Ik merkte dat ik daarna met meer energie en plezier aan het sporten was. En dat ik als trainer en coach die verrassende vragen ook wil blijven stellen. Omdat het zo leuk is.